Sorry sorry þetta blogg er aðeins á eftir áætlun. Páskarnir já, ég vaknaði frekar snemma alla páskana, skellti mér í sturtu og tók til morgunmat áður en ég vakti elskulegan sambýlismann minn og rak hann með harðri hendi út úr herberginu svo ég gæti farið að vinna í ritgerðinni. Þessi elska var semsagt í því að þvo þvott, hella upp á kaffi, þvo upp og nudda á mér axlirnar alla páskana. Hann sinnti húsmóðurskyldunum af svo miklum móð að hann fullyrti að typpið færi trúlega að detta af sér, hann væri orðinn svo kvenlegur. Ég sá áfram um að elda og baka. Heiða systir hans og kærastinn hennar buðu okkur svo í fyrirtakssvín á páskadagskvöld og við gistum hjá þeim þar sem hvorugt okkar var ökufært. Til að endurheimta karlmennsku sína endaði hann á því að gefa mér á kjaftinn á annan í páskum (vill reyndar meina að það hafi verið óviljandi). Ég fór því með örlítið bólgna vör í vinnuna á þriðjudag. FME sá að við svo mátti ekki búa og ákvað að gefa mér frí frá ofbeldinu með því að senda mig til Parísar á námskeið í næstu viku. Ég fer því til Parísar á mánudagsmorgun og kem aftur heim um miðjan dag á miðvikudag, ljúft!

Besta amma í heimi hefði orðið 100 ára í dag. Ég var svo heppin að við amma bjuggum í sama húsi og því var hún alltaf til staðar þegar ég þurfti á henni að halda. Amma mín var svona "ekta" amma, búttuð og með fléttur. Bakaði lummur og steikti kleinur. Hún svæfði mig á hverju kvöldi þegar ég var lítil af því að mamma var alltaf í fjósinu á þeim tíma. Hún las alltaf fyrir mig eða fór með vísur fyrir svefninn og hún mátti ekki fara fyrr en ég var sofnuð. Get ímyndað mér að það hafi verið pirrandi þegar hún var að labba út af því að hún hélt að ég væri sofnuð og þá kom "Amma ekki fara" Ég ákvað reyndar stundum að sleppa þeirri gömlu. Hún nennti endalaust að lesa fyrir mig, spila við mig og hún kenndi mér stafina, sem varð reyndar til þess að ég harðneitaði að læra hljóðin fyrir stafina í 1. bekk og var tjáð að ég myndi aldrei læra að lesa. Það gekk nú samt fínt þó ég beitti gömlu aðferðinni hennar ömmu. Enda veit amma allt best!

Þegar minn heittelskaði kom heim úr vinnunni í gær tókst honum að koma mér verulega á óvart. Nei ekki blóm, nei hann bauð mér ekki út að borða. Hann sagði að nú færum við að þrífa. Ég er svona stemmingsmanneskja og hef ekkert á móti þrifum þegar ég er í stuði, í stuttu máli var ég ekki í stuði í gærkvöldi. Hann var aftur á móti í feiknastuði. Ég reyndi að malda í móinn og benti á að ég hefði þrifið síðast og þá var ég sko ekki einu sinni flutt inn, þannig að hvort það væri ekki réttast að ég færi og fengi mér hvítvín á einhverju kaffihúsinu og kæmi svo bara aftur heim þegar hann væri búinn að þrífa. Hann var nú ekki á því, þetta væri sko mitt heimili líka. Sem er reyndar merkilegt, því þegar ég ætla að stilla upp Arsenaldóti þá er þetta sko hans heimili og það komi sko ekkert Arsenaldót þangað inn. Svipað viðhorf mætti mér þegar ég labbaði inn með tvær pottaplöntur(sem eru lifandi enn tveimur vikum síðar, merkilegt nokk). Þá horfði hann á mig úr sófananum og sagði "Ætlar þú að vökva ÞETTA?" En ég ákvað að láta undan og greip tusku enda er ég ekki frá því að ég hafi séð rykmaura dansa skottís þegar ég var veik heima í vikunni, eða kannski var það bara hitinn sem ég var með sem villti mér sýn.

Mig grunar reyndar að þessi þrifaþörf hafi verið liður í hefndaraðgerðum eftir að ég kramdi vonir hans og drauma um að hann ætti heima á jarðhæð. Minn heittelskaði hefur nefnilega staðið  á því fastar en fótunum að við ættum heima á jarðhæð en ekki í kjallara. Ég fékk skammir fyrir það þegar ég fékk þvottavélina senda heim og sagði að það ætti að senda hana í Stórholt 37, kjallara. Alla vega þá ákvað ég að gera út um málið í eitt skipti fyrir öll og fór að leita upplýsinga á netinu og viti menn kjallari er skv. 4. gr.  Byggingarreglugerðar, þar sem gólf er undir yfirborði jarðvegs á alla vegu. Þar með brustu vonir míns heittelskaða um að hann ætti heima á jarðhæð. Já ég veit, ég er kvikindi.

Vá hvað bandaríkjamenn eru seinir að fatta. Nú hefur komið í ljós að ég hafði rétt fyrir mér fyrir þegar ég sagði fyrir 10 árum að það að horfa og hlusta á fjólubláu risaeðluna Barney syngja lagið sitt væri hrein pynting. Prófið að raula þetta nokkrum sinnum með ykkar væmnustu rödd, I love you, you love me, we are a happy family.......þið getið ímyndað ykkur framhaldið. Nú hefur komið í ljós að þetta viðbjóðslega lag er notað til að pynta fanga í amerískum fangelsum í Írak sjá http://www.visir.is/article/20080308/LIFID01/103080149/-1/LIFID07 . Þetta horfði ég á að minnsta kosti ca. 400 sinnum á einu ári. Þeir eiga samúð mína alla.